W Unii Europejskiej najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów (NDP, ang. MRL) zostały ustalone przez Komisję Europejską po przeprowadzeniu szczegółowej oceny z udziałem Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) i państw członkowskich. Przekroczenie NDP niekoniecznie musi oznaczać ryzyko dla zdrowia. Wskazuje jednak, że dany środek ochrony roślin został zastosowany niewłaściwie. Zatem NDP nie jest granicą bezpieczeństwa produktu, a raczej normą handlową dzięki której możemy zweryfikować, czy dany środek ochrony roślin został prawidłowo zastosowany.

Zwykle NDP są wyznaczane tylko wtedy, gdy w danym kraju istnieje potrzeba używania danego środka ochrony roślin. Np. w Polsce nie ma środków ochrony roślin dopuszczonych do stosowania w uprawie bananów. Poza tym wartości NDP w poszczególnych krajach mogą się różnić. Różnice te mogą wynikać z warunków lokalnych, np. wilgotny klimat może sprzyjać silniejszym porażeniom przez grzyby, co będzie wymagało zastosowania innych dawek fungicydów. W takim wypadku, aby umożliwić handel międzynarodowy kraj importujący może dopasować NDP odpowiednio do NDP kraju eksportującego. Te NDP – zwane tolerancjami importowymi – umożliwiają handel międzynarodowy przy zachowaniu wysokich standardów bezpieczeństwa.

W praktyce tolerancje importowe będą konieczne, gdy przedsiębiorca zamierza importować produkty:

• zawierające pozostałości substancji stosowanej na terenie UE, ale w produktach nieprodukowanych w UE (takich jak np. owoce papai);
• chronione substancją, która już nie jest lub jeszcze nie jest stosowana na terenie UE;
• chronione substancją stosowaną w UE, ale dawki substancji zarejestrowane w kraju eksportującym prawdopodobnie będą skutkować wyższymi poziomami pozostałości niż w przypadku stosowania europejskich zasad Dobrej Praktyki Rolniczej.

Więcej informacji na temat pozostałości środków ochrony roślin do pobrania:

STOSOWANIE ŚRODKÓW OCHRONY ROŚLIN A BEZPIECZEŃSTWO ŻYWNOŚCI